Ο Οθέλος
Τον Οθέλο τον ψωνίσαμε σε μια έκθεση με γάτες και για γάτες. Όχι, δεν τον αγοράσαμε. Στην έκθεση πήγαμε για βόλτα, τότε στο σπίτι είχαμε μόνο τη Μπέλλατριξ. Περπατώντας ανάμεσα στα κλουβιά με τις γάτες ράτσας, και τα περίπτερα με τις τροφές και τα παιχνίδια φτάσαμε στα περίπτερα των φιλοζωικών οργανώσεων. "Αυτόν θέλω! Αυτόν τον αρχοντόγατο!" είπε ο Πάνος, κοιτάζοντας ένα κλουβί που μέσα κοιμόταν ήσυχα ένας μαύρος γάτος με ένα μπλε φιόγκο. Η εθελόντρια μας πληροφόρησε διστακτικά πως ο συγκεκριμένος γάτος έπασχε από αταξία και είχε κινητικό πρόβλημα στα πίσω του πόδια. Σκεφτείτε το, είπε. Τον θέλουμε, είπαμε. Και τον πήραμε.
Ποιος είναι ο Οθέλος;
Είναι ο πνευματικός ηγέτης του σπιτιού. Αυτός που πήρε υπό την προστασία του σχεδόν κάθε κατατρεγμένο γατάκι που φιλοξενήθηκε στο σπίτι. Το αγκάλιασε και το έκανε να νιώσει ασφάλεια.
Ο Οθέλος δεν αγχώνεται για τίποτα. Ούτε για τις βροντές που σκίζουν τον ουρανό, ούτε για την ηλεκτρική σκούπα που περνάει δίπλα του, ούτε για τις άλλες γάτες που του τρώνε το φαγητό. Τους γλύφει τρυφερά το κεφάλι και μάλλον σκέφτεται "φάτε παιδιά μου, υπάρχουν αρκετές κροκέτες για όλους".
Είναι θαρραλέος. Τόσο θαρραλέος που επιτέθηκε σε σκύλο 35 κιλών. Προσπάθησε δηλαδή αλλά ευτυχώς τον αρπάξαμε πριν να είναι αργά. Ο σκύλος ήταν φιλοξενούμενος στο σπίτι μας και προσπάθησε να παίξει με την Πέρλα. Εκείνη τρομοκρατήθηκε, ο Οθέλος το είδε και ξεκίνησε, με το τρικυμισμένο περπάτημα του και με το τρίχωμα φουντωμένο σαν αχινός, να ζητήσει τα ρέστα. 4 κιλά εναντίον 35.
Αυτός είναι ο Οθέλος. Δεν φοβάται κανέναν και τίποτα. Εκτός από το αλουμινόχαρτο.
