Η Γκρισέλα
Είχαμε ήδη δύο γάτες, τον Οθέλο και την Πέρλα. Έλεγα λοιπόν πως αν ποτέ υιοθετούσα άλλο γιατί θα ήταν μαύρο και τυφλό. Ε, λίγο καιρό μετά, ένα ωραίο πρωινό, ένα μαύρο τυφλό μωρό, με το κεφάλι σκυμμένο και ένα κόκκινο φιόγκο σαν το μπόι του, εμφανίστηκε στην οθόνη του υπολογιστή μου. Βρισκόταν σε ένα κτηνιατρείο και έψαχνε σπίτι, μέσω των κοινωνικών δικτύων. Κάποιος το είχε μαζέψει, το είχε πάει στο κοντινότερο κτηνιατρείο και όταν του είπαν πως ήταν και θα ήταν για πάντα τυφλό, ζήτησε να του κάνουν ευθανασία. Η γιατρός αρνήθηκε και το κράτησε.
Η Σαλώμη υπέμεινε στωικά 2 μήνες πασπατέματος όπου τρεις φορές την ημέρα είτε της καθαρίζαμε τα μάτια, είτε της βάζαμε κολλύριο, είτε της βάζαμε αλοιφή, είτε της δίναμε αντιβίωση. Πότε δεν διαμαρτυρήθηκε και ποτέ δεν αντιστάθηκε. Έτσι τα κατάφερε και γλίτωσε το νυστέρι.
Μεγάλωσε και έγινε μία γρήγορη, δυνατή γάτα με φοβερή αντίληψη και αίσθηση του χώρου. Τρέχει και πηδάει με άνεση μέσα στο σπίτι χωρίς να χτυπάει ποτέ πουθενά, σαν οι χώροι και τα αντικείμενα να είναι πλήρως χαρτογραφημένα μέσα στο κεφάλι της. Η σωματική της διάπλαση είναι εντυπωσιακή, όπως και το μήκος των δοντιών και των νυχιών της. Εντοπίζει και να εξολοθρεύει με θαυμαστή ταχύτητα τη μια και μοναδική κροκέτα που θα πέσει στο πάτωμα ή το άμυαλο ζουζούνι που θα τολμήσει να μπει στο σαλόνι. Παίρνει φόρα, τρέχει, σκαρφαλώνει μέχρι τη μέση του άδειου λευκού τοίχου και με ένα εντυπωσιακό σάλτο προσγειώνεται στο δάπεδο. Κυνηγάει με γρήγορες, κοφτές κινήσεις τα μπαλάκια με τα κουδουνάκια που της έχουμε πάρει. Και άλλα πολλά που κάνουν όποιον τη γνωρίζει να μην πιστεύει πως αυτή η γάτα είναι εντελώς τυφλή.
"Σαλωμάκι;" φωνάζουμε, "μαααα;" απαντάει εκείνη με λεπτή φωνούλα και όπου και να είναι, ότι και να κάνει, τρέχει να κρυφτεί στην αγκαλιά μας. Τι κι αν είναι η πιο μεγαλόσωμη από όλες τις γάτες μας, τι κι αν οι μαύρες μεμβράνες που καλύπτουν τα μάτια της, δίνουν στο πρόσωπό της μια όψη περίεργη και για κάποιους τρομακτική, το Σαλωμάκι είναι μια συνεσταλμένη, τρυφερή και ευαίσθητη γατούλα.
